Up-Stairs - I Still Carry You
- Cor Winkels
- 5 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
De nacht viel langzaam over de stad terwijl de lichten één voor één aangingen. In een kleine studio op de bovenste verdieping — toepasselijk genoeg “upstairs” — zat het duo van Up-Stairs tegenover elkaar. Geen woorden, alleen een blik die genoeg zei.
Het was al een tijd geleden dat ze iets hadden uitgebracht. Niet omdat ze niets te zeggen hadden… maar juist omdat er te veel was.
Op de tafel lag een oude foto. Vergeeld aan de randen, maar nog scherp genoeg om herinneringen wakker te maken. Iemand die er niet meer was. Iemand die altijd onderdeel van hun muziek was geweest, ook zonder ooit een noot te spelen.
“Zullen we?” vroeg de één zacht.
De ander knikte.
De eerste pianoklanken vulden de ruimte. Simpel. Breekbaar. Alsof elke toets voorzichtig werd aangeraakt om iets niet kapot te maken. Daarna kwam een subtiele beat, langzaam opbouwend, als een hartslag die weer op gang kwam.
En toen de woorden.
“I still carry you…”
Het was geen schreeuw. Geen dramatisch refrein. Het was bijna een fluistering, maar juist daardoor kwam het harder binnen. Een belofte, geen verdrietige terugblik. Een manier om te zeggen: je bent er nog, op jouw manier.
Tijdens het opnameproces stopten ze meerdere keren. Niet omdat het niet goed klonk, maar omdat het té echt was. Sommige zinnen raakten te diep. Sommige stiltes zeiden meer dan muziek ooit kon.
Maar ze gingen door.
Niet om iets af te maken — maar om iets vast te houden.
Toen de track eindelijk klaar was, luisterden ze hem samen terug. Geen opmerkingen. Geen aanpassingen. Alleen stilte toen de laatste noot wegstierf.
En toen een kleine glimlach.
“I Still Carry You” was geen afscheid. Het was een herinnering die bleef bewegen, verpakt in muziek. Een nummer voor iedereen die iemand mist, maar diegene nog altijd met zich meedraagt.
Soms is loslaten niet vergeten.
Soms is het gewoon… blijven dragen. 🎶
Opmerkingen