MITZIENBAAIDENT - Veurjoar
- Cor Winkels
- 2 apr
- 2 minuten om te lezen
De eerste zonnestralen van het jaar braken aarzelend door het wolkendek boven het noorden, precies op de dag dat Mitzienbaaident hun nieuwe single Veurjoar uitbracht.
Het voelde geen toeval.
In een klein dorp, waar de winter altijd nét iets langer lijkt te duren, zat een man op een houten bankje voor zijn huis. Zijn jas nog dichtgeritst, maar zijn gezicht al gericht naar de zon. Op de radio binnen begon zachtjes muziek te spelen — een herkenbare klank, warm en rauw tegelijk.
“Veurjoar.”
De eerste tonen klonken als het kraken van takken na een lange koude periode. Akoestische gitaren, een lichte trekzak, en een stem die klonk alsof hij verhalen droeg van generaties. Geen haast, geen opsmuk. Gewoon echt.
De man sloot zijn ogen.
Het lied nam hem mee naar vroeger — naar modderige laarzen, naar weilanden die langzaam weer groen werden, naar de geur van nat gras en houtrook. Naar momenten waarop alles opnieuw leek te beginnen, zonder dat iemand het hardop zei.
Binnen in het huis begon de radio iets harder te spelen. De vrouw die in de keuken stond, neuriede mee zonder dat ze het doorhad. Zelfs de hond, die bij de deur lag, tilde zijn kop op alsof hij iets herkende.
“Veurjoar” ging niet alleen over de lente.
Het ging over opnieuw durven. Over loslaten wat zwaar was geworden in de winter. Over kleine hoop die langzaam weer groeit, net als de eerste knoppen aan de bomen.
Toen het refrein kwam, brak de zon volledig door. Alsof de lucht zelf meedeed met het nummer.
De man op het bankje stond op, haalde diep adem en liet zijn jas openvallen. Voor het eerst in maanden voelde de wind niet koud, maar levend.
En ergens, tussen de klanken van Veurjoar, zat een simpele boodschap verstopt:
Het maakt niet uit hoe lang de winter duurt.
Veurjoar komt altijd. 🌱
Opmerkingen