Gav King telt geen jaren, maar liedjes.

Op 74-jarige leeftijd, in wat hij zelf de late herfst van zijn leven noemt, staat hij nog steeds op met een reden: muziek.

Zijn aankomende album Curse of the Cool is geen heruitvinding, maar een confrontatie. Eén nummer in het bijzonder—(These are the things that are haunting me at) 3 in the Morning—blijft hangen in dat stille uur waarin de slaap weigert en herinneringen zich aandienen. Dáár schrijft Gav het liefst, wanneer de wereld zwijgt en het verleden zich niet laat negeren.

Zijn muzikale DNA is even eclectisch als eerlijk: de emotionele openheid van Joni Mitchell, de compromisloze eigenzinnigheid van Captain Beefheart en de melodische helderheid van The Hollies. Tussen die uitersten vond Gav zijn eigen stem—reflectief, rusteloos en niet bang voor spijt.

De liedjes kijken terug zonder bitterheid en vooruit zonder illusies. Ze gaan over relaties die hem gevormd hebben, keuzes die blijven echoën, en de complexe schoonheid van een leven dat lang genoeg heeft geduurd om patronen te herkennen. Songwriting is geen therapie, maar het komt dichtbij. Het is zijn manier om te begrijpen waar hij vandaan komt—en waar hij nu staat.

Dit album uitbrengen gaat niet over relevant blijven. Het gaat over verbinding. Gav King vertelt nog steeds verhalen, luistert nog steeds naar wat ze oproepen, en gelooft dat creativiteit geen houdbaarheidsdatum kent.

En om drie uur ’s nachts, wanneer de gedachten aankloppen, doet hij de deur open.