Eric Faulkner - Jiggered

Eric Faulkner brengt twee nummers uit van zijn aankomende album “The Long Road Home”.Geproduceerd door Phil Cunningham is “To Chloris” een compositie die Faulkner schreef bij het gedicht van Robert Burns.Chloris, een pseudoniem voor Burns’ muze Jean Lorimer, verkent thema’s als innerlijke rijkdom versus uiterlijk verlies, eer, vriendschap en troost.Het levendige instrumentale nummer “Jiggered” laat Faulkners vaak onderschatte gitaar- en vioolspel horen.

Eric Faulkner, vooral bekend als gitarist/songwriter van The Bay City Rollers, heeft zichzelf opnieuw uitgevonden als een bedachtzame en gepassioneerde onafhankelijke artiest. Hoewel fans zich nog steeds de hits uit het tartan-tijdperk herinneren die hem wereldberoemd maakten, laat Erics solowerk een diepere, meer reflectieve muzikant zien. Zijn liedjes zitten vol inhoud en ziel en combineren nu folk, akoestische rock en de traditie van het protestsonggenre, met inspiratie uit persoonlijke ervaringen, politiek bewustzijn en een sterk gevoel voor menselijkheid. Met zijn warme stem en expressieve gitaarspel weet Eric het publiek op een intieme manier te raken en deelt hij niet alleen melodieën, maar ook boodschappen. Verre van te teren op zijn vroegere roem, heeft Faulkner een betekenisvolle plek veroverd in de hedendaagse folk- en akoestische muziekscene. Zijn optredens zijn eerlijk, vaak ontroerend en altijd boeiend, met zijn Schotse humor nooit ver weg – een echte artiest die blijft groeien en inspireren.

Zijn muzikale reis begon toen hij altviool speelde in het Edinburgh Schools Orchestra. Op dertienjarige leeftijd richtte hij zijn eerste schoolband op, “Kip”, waarin ook acteur Ken Stott speelde. Deze periode en zijn vroege jaren bij de Bay City Rollers komen aan bod in het eerste deel van zijn autobiografie “An Edinburgh Lad” (verkrijgbaar via Bandcamp).

In de afgelopen jaren trad Faulkner op bij akoestische festivals, kunstencentra en singer-songwriterkringen. Als invaller voor Jake Burns van Stiff Little Fingers speelde hij gitaar in Pauline Blacks “3 Men and Black”, samen met Dave Sharp van The Alarm en Nick Welsh van Bad Manners/The Selecter. Tijdens een optreden op het Guilfest Festival kreeg hij het publiek stil met een spontane akoestische versie van het Pink Floyd-nummer “See Emily Play” als eerbetoon aan de onlangs overleden Syd Barrett. Na de set liep hij de UNISON-vakbondstent binnen om onverwacht een set van zijn eigen werk en protestsongs te spelen – overtuigingen en ethiek die hij van zijn vaders linkse opvattingen had meegekregen. Kort daarna vertrok hij om bas te spelen voor Arthur Brown tijdens een Europese tournee.

Een supergroep met Clem Burke van Blondie, Paul Weller, Glen Matlock van de Sex Pistols en Faulkner stond bijna op het punt te ontstaan, maar het project strandde toen Weller zich terugtrok. Faulkners samenwerking met Clem Burke ging echter door en is te horen op Erics retro-georiënteerde Bandcamp-album “Faulkner”.

Hij ging verder als soloartiest en werd geboekt voor The Glastonbury Festival, waar hij de Britse politicus Tony Benn mocht aankondigen op het Left Field Stage onder het motto “Another World Is Possible”.

In 2015 kreeg Eric virale encefalitis, wat hem bijna het leven kostte en hem achterliet met post-encefalitisch syndroom, met afwezigheidsaanvallen en emotionele labiliteit. Tijdens die jaren van herstel bleef hij schrijven en opnemen, en haalde hij geld op voor verschillende goede doelen. Eric zette een zeer succesvolle “Peace For Ukraine”-fondsenwerving op, waarmee vele duizenden ponden werden opgehaald voor het Disasters Emergency Committee, met nummers die werden geschonken door hooggewaardeerde artiesten zoals Karine Polwart, Runrig, Duncan Chisholm, Mànran, Donnie Munro en Bruce Guthro. Het herstel verliep langzaam, maar hij heeft nu groen licht gekregen en is weer actief. “To Chloris” en “Jiggered” zijn de eerste van vele geplande releases.